ءيتتىڭ ىرزىعى
مولشىلىق جىلدارى ەل-جۇرت استىقتى اياق استى ەتىپتى. ءبىر ايەل دارەت سىندىرعان بالاسىنىڭ قۇيرىعىن بيدايدىڭ ماساعىمەن سۇرتەدى.
ونىڭ ناداندىق ارەكەتىنە قاھارلانعان اللا ەلگە جۇت جىبەردى. بيدايدىڭ ماساعى كەتىپ، سابانى قالدى. استىڭ كەپيەتى اتىپ، ادامدار اشارشىلىققا ۇشىرادى. سول كەزدە ءيت ۇلىپ:
- ءيا، اللا مەنىڭ نەسىبەمدى قالدىر، - دەدى. ادىلەتتى اللا يتكە جانى اشىپ:
- بولسىن! - دەدى دە، بيدايدىڭ باسىنا كىشكەنە ماساق ءبىتىردى. حالىق ءيتتىڭ نەسىبەسىن ءبولىسىپ جەپ، جۇتتان امان قالدى. ءيت سودان باستاپ جەتى قازىناعا كىردى. وسى جۇتتان سوڭ، بيداي ءدانى ساباقتىڭ ۇشار باسىنا عانا بىتەتىن بولىپتى. «ءيتتىڭ ىرىزدىعى» دەگەن ءسوز وسىدان قالىپتى.
