وڭتۇستىك قازاقستاندا كەيۋاناعا الپىستان اسقان كەزدە اقىندىق قاسيەت قونعان
بۇل تۋرالى "زامانا" باسىلىمى حابارلايدى.
«انامنان قونعان قاسيەت بولۋى كەرەك، مەن دە بالا كۇنىمنەن ءان ايتاتىنمىن، ءبارى مەنىڭ ونەرىمدى تاماشالايتىن. ءبىر كۇنى ۇيگە قارتاڭداۋ ءبىر اپا كەلىپ، مەنى ايتىسۋعا شاقىردى. بەس جاستاعى مەنىڭ ءتىلىمدى قىزىق كورگەن بولۋى كەرەك. سونىمەن، ايتىستىڭ سوڭىندا اپا: «سەن مەنى جەڭدىڭ، قىزىم»، - دەپ موينىنداعى نازىك مونشاعىن شەشىپ، مەنىڭ موينىما سالدى. ەرتەسىنە قاتتى اۋىردىم. وسىدان كەيىن اپام مەنى كوپتىڭ الدىنا شىعارمايتىن بولدى. شاماسى، كوز ءتيىپ قالدى دەپ قورىققان بولسا كەرەك. ولەڭ شىعارۋىمدى دا توقتاتتى. اپامنىڭ قورقاتىنىنداي دا بار. ول كىسى ون بەس قۇرساق كوتەرىپ، سونىڭ ۇشەۋى عانا امان قالعان. مەن انامنىڭ ون ءۇشىنشى پەرزەنتىمىن. مەنەن دە ايىرىلىپ قالامىن دەپ قورىقتى ما، شەكتەۋ قويىپ تاستادى»، - دەيدى كەيۋانا.
ءبىر قىزىعى ودان كەيىن اكە- شەشەسىنەن ايىرىلىپ، تاعدىر تاۋقىمەتىن تارتقان ول، ولەڭدى قويىپ كەتەدى. تۇرمىسقا ارالاسىپ، كۇندەلىكتى تىرشىلىكتى وڭگەرۋ ءۇشىن ساۋدا جاساپ كۇن كورگەن. كەيىن بالالارى ءوسىپ، كەلىن ءتۇسىرىپ، قولى ۇزارعاننان كەيىن بالا كەزدەگى شابىتى قايتا مازالاي باستاپتى.
اپا جازعان ولەڭ تاقىرىپتارى دا سان الۋان. بىرەسە قاريالارعا ارناپ جىر جازسا، بىردە بالاسىن تاستاپ كەتەتىن كوكەك انالاردى ولەڭدەرىنە ارقاۋ ەتكەن.
