ەر ازاماتتار قادىرلەيتىن ايەل قانداي بولادى؟
ول ايتارلىقتاي سىمباتتى دا ەمەس-ءتى. تولىقشا كەلگەن قاراپايىم جان. كيىم كيىسى دە جۇپىنىلاۋ. ونى ەرەكشە ەتەتىندەي بويىندا كوزگە ۇرىپ تۇرعان ەشتەڭە جوق ەدى. ءبىراق كۇيەۋى ونى كەرەمەت جاقسى كورەتىن. ونىڭ ەرەكشەلىگى سول بولاتىن. نە ءۇشىن؟ جۇرتتىڭ ءبارى تاڭ قالىپ، تاڭداي قاعىساتىن. نە كەرەمەتى بار ەكەن دەپ بىلگىسى كەلىپ تۇراتىن.
ءبىر كۇنى كەشقۇرىم سولاردىڭ ۇيىنە شارۋام بولىپ باس سۇقتىم. ايەلى كەشكى استىڭ قامىندا ەكەن. سول زاماتتا كۇيەۋى جۇمىستان كەلە قالدى. ايدىڭ باسى. ايلىق الاتىن تۇسقا تاپ كەلىپپىن. ەرى اسحاناعا ءوتتى دە، ايەلىن ماڭدايىنان ءسۇيدى. قولىنا اقشاسىن ۇستاتتى. ايەلى ىستەپ وتىرعان ءىسىن ىسىرا سالدى دا، كۇيەۋىن موينىنان قۇشاقتاي الدى. «وسى اقشانى تابۋ ءۇشىن ماڭداي تەرىڭدى توككەنىڭدى بىلەم، راحمەت ساعان سول ءۇشىن. سەنىڭ ارقاڭدا بار جاعدايىمىز ءبۇتىن، ءتورت قۇبىلامىز تۇگەل، مەنىڭ ۇيدە وتىرىپ، تەك وتباسىما ۋاقىت بولۋىمە مۇمكىندىك بەرگەنىڭ ءۇشىن مىڭ العىس!» دەپ ايتتى.
بۇنىمەن دە بىتپەدى. ايەلى ءتور ۇيدە ويناپ وتىرعان بالالارىنا باردى. ولاردىڭ ويىنىن دوعارا تۇرۋىن ءوتىندى. «قاراڭدارشى، - دەدى ۋىسىنداعى اقشانى جوعارى كوتەرىپ، - اكەلەرىڭ كوپ جۇمىس ىستەپ، مول اقشا تاپتى. ەندى ساعان، قىزىم، ءبىر-ەكى جازدىق اياق كيىم ساتىپ الامىز، ال، سەن، ۇلىم، ۆەلوسيپەدىڭدى جوندەتۋىڭە بولادى» دەدى.
اكەلەرى ۇندەمەي تىڭداپ تۇر. ءبىراق باقىتتان كوزى بال-بۇل جانىپ، قۋانىشتان ءجۇزى نۇرلانادى. ايەلى ەرىن ءوزى عانا باعالاپ قويماي، بالالارىنا دا اكەسىن باعالاۋدى ۇيرەتەدى ەكەن. ەرىنىڭ كوزىندە ايەلى عاجاپ بولىپ كورىنەتىنى سودان.
ول ايەل ايلىق العان سايىن وسىلاي جاساي ما، الدە مەن كورگەن كەزدە عانا سولاي بولدى ما، ول جاعىن بىلمەدىم. ءبىراق بۇل ۇيدە كۇيەۋىن پايعامبارداي سىيلايتىنى انىق ءبىلىنىپ تۇردى. كۇندەلىكتى تىربىڭ ەڭبەگى ءۇشىن ەرى ءوزىن باقىتتى سەزىنە الاتىنداي احۋال قالىپتاسقان ەكەن.
قاراپايىم ايەل ەمەستىگىن وسى قىلىعىمەن كورسەتتى. ول ەرىن قالاي سىيلاپ، باعالاۋ كەرەكتىگىن بىلگەن ادام. سوندىقتان دا ول ەرى ءۇشىن الەمدەگى ەڭ سۇلۋ ايەل بولا بەرەدى.
اۋدارعان شىنار ءابىلدا،
«الاۋينفورم»
