ون جەتى جاس ايىرماشىلىعىمىزدان ازاپ شەگىپ ءجۇرمىن
ءبىراق، جاقىندارىما دا، قۇربىلارىما دا، ءتىپتى كۇيەۋىمنىڭ وزىنە دە ايتا المايتىن سىرىم مەنىڭ جان جاراما اينالدى.
كۇيەۋىم مەنەن 17 جاس ۇلكەن. العاش ۇيلەنگەن جىلدارى جاس ايىرماشىلىعىمىز ەش بايقالمايتىن. قايتا «نەعۇرلىم ۇلكەن بولسا، سوعۇرلىم سەميامىز بەرىك بولادى، تۇسىنىستىكتە عۇمىر كەشەمىز» دەپ ويلاپ، سولاي بولعانىنا قۋانعانمىن.
شىنىندا دا ەكەۋمىز ءبىر-ءبىرىمىزدى قاباعىمىزدان ۇعامىز، ەشقاشان بەت جىرتىسىپ ۇرسىسىپ، قاتتى ءسوز ايتىسىپ كورمەپپىز. كۇيەۋىمدى قاتتى جاقسى كورەمىن. ءبىراق ارامىزدا ءبىر شەشىلمەيتىن ماسەلە بار. سول مەنى ىشتەي قيناپ جۇرگەلى كوپ بولدى.
اشىپ ايتۋعا ۇيالىپ-اق وتىرمىن. ءبىراق اقىرى باستاعان سوڭ، ايتقانىم دا دۇرىس شىعار. ماسەلە ەكەۋمىزدىڭ جاقىن قاتىناسىمىزعا قاتىستى.
مەنىڭ جاسىم وتىزدان جاڭا استى. ال جولداسىم ەلۋگە اياق باستى. قازىر ونىڭ توسەكتەگى قاجەتتىلىگى مەنىڭ قاجەتتىلىگىممەن سايكەس كەلمەيدى. قاتىناسىمىزدىڭ اراسى تىم ۇزاپ كەتكەندە مەنىڭ جۇيكەم جۇقارا باستايدى.
ىشكى سىرىمدى ەشكىممەن بولىسپەگەن سوڭ با، وڭاشادا كوز جاسىمدى توگىپ-توگىپ الامىن، سويتسەم جەڭىلدەپ قالاتىندايمىن. ءار نارسەگە اشۋلانىپ، قاباعىم دا اشىلماي قويادى. قانشا سولاي جاسامايىن دەسەم دە، ۇنەمى ەركىمنەن تىس سولاي بولادى دا تۇرادى. ءتىپتى وڭىمدە اڭساعان نارسەنى تۇسىمدە كورەتىن بولدىم.
ءومىردىڭ قىزىعى سول عانا ما، ونسىز دا قىزىق تىرلىك كەشۋگە بولادى عوي دەپ ءوزىمدى قانشا الداۋسىراتۋعا تىرىسسام دا، بولار ەمەس. اقىلىم كونگەنمەن، اعزام كونگىسى كەلمەيدى ەكەن.
ول ماعان «وكپەشىلسىڭ» دەپ كىنالايدى. سوندايدا بارلىعىن اشىپ ايتقىم كەلەدى دە، كوڭىلىنە قاياۋ سالىپ الامىن با دەپ قورقامىن.
ءوز-وزىممەن ارپالىسىپ ءجۇرىپ، وسى قيىندىقتان قالاي قۇتىلۋعا بولادى دەپ شىعارعا جول ىزدەدىم. عالامتوردان «سەكستى نە الماستىرا الادى» دەپ ءبىراز ىزدەدىم. سپورتپەن اينالىسۋ سەپتەسەدى، سۇيىكتى ىسىڭمەن شۇعىلدان، كۇلكى دە ەم دەگەن سياقتى بىرنەشە كەڭەستەردى شىعارىپ الدىم. سوسىن سول كەڭەستەرگە قۇلاق ءتۇرىپ، ءبىرقاتارىن شامام كەلگەنشە ورىنداپ ءجۇرمىن.
دەگەنمەن ماسەلەنىڭ شەشىمى تولىق تابىلدى دەي المايمىن.
مەنىڭ جاقىن ارالاساتىن قۇربىمنىڭ ءبىرى وزىنەن 28 جاس ۇلكەن ەر ادامنىڭ ءۇشىنشىسى بولىپ وتىر. ءبىراق ولار بىرگە تۇرمايدى.
قۇربىممەن ەكەۋمىزدىڭ ومىرگە دەگەن كوزقاراستارىمىز ءار ءتۇرلى، ول كوبىنە بارلىعىنا ماتەريالدىق تۇرعىدا باعا بەرەدى، ال مەنىڭ تانىمىم مۇلدە باسقا. بىردە مۇمكىن مەنىڭ باسىمداعى جاي وعان دا تانىس شىعار، بالكىم قۇربىم ءبىر كەڭەس بەرەر دەگەن ويمەن ماسەلەنىڭ شەت جاعاسىن ايتىپ كورىپ ەدىم.
ول ماعان بىردەن: «سەن قىزىق ەكەنسىڭ. سول ءۇشىن ءوز-ءوزىڭدى نەگە قيناپ ءجۇرسىڭ؟ ودان دا مەنىڭ ايتقانىمدى تىڭدا. مەن ءبىر ادامعا عانا قاراپ ءجۇر دەيسىڭ بە؟! ونىڭ ءوزى قازىر الپىستى القىمداپ قالدى. جۇمىس ورنىمدا ءوزىم قاتارلاس جىگىتتەر بارشىلىق. ىشىندە مەنى ۇناتاتىندارى دا بار. سولاردىڭ ىشىندە ءوزىمنىڭ دە كوڭىلىم كەت ارى ەمەس بولىپ جۇرگەن بىرىمەن جولىعىپ قويامىن ارا-تۇرا. ول باسقا ايەلدەرىنە بارعاندا، مەن جالعىز سوعان قاراپ وتىرا بەرۋىم كەرەك پە؟! ونىڭ ۇستىنە مەن جاسپىن، ونى ۇزا- ا- اق كۇتىپ جۇرە المايدى ەكەنمىن» دەپ «اقىل-كەڭەسىن» ايتتى. ونىمەن قويماي تانىسامىن دەسەڭ، بىزدە نەبىر مىقتى جىگىتتەر بار، تانىستىرايىن دەگەندەي ۇسىنىسىن ءبىلدىردى. وعان سىرىمدى اشقانىما وكىنىپ قالدىم، ءتىپتى سوڭىندا ول مەنى تۇسىنبەك تۇرعاي، قورلاپ وتىرعانداي سەزىندىم.
مەن ونداي كەڭەستەردى قاجەتسىنبەيمىن، ەگەر تىڭداي بەرسەم، ءناپسىمدى جەڭە الماي قالۋىم دا مۇمكىن عوي. سوسىن بۇدان بىلاي سىرىمدى ايتۋدى قويدىم. ول ماعان قانداي جول مەڭزەسە دە، ار جولىنان اتتامايتىنىما سەنىمدىمىن.
ەندى بارىنشا ەر ادامنىڭ كۇش-قۋاتىن ارتتىراتىن، قابىلەتىن شىڭدايتىن ءادىس-تاسىلدەر مەن ءومىر سالتى تۋرالى كوبىرەك اقپارات الۋعا تىرىسىپ ءجۇرمىن. تاپقان مالىمەتتەرىمدى اڭگىمە اراسىندا كۇيەۋىمە جايلاپ جەتكىزىپ قويامىن.
بۇرىن «ونى مەنىڭ كۇيىم، ءوزىنىڭ قازىرگى مۇمكىندىگى نەگە مازالامايدى؟» دەپ ىشىمنەن رەنجىپ ءجۇرۋشى ەدىم. قازىر بايقاسام، ول دا ءوزىنىڭ وسىنداي كۇيىنە قينالاتىن بولۋى كەرەك، ءبىراق ماعان بىلدىرمەيتىن سياقتى.
قازىر دەمالىستاردا جايلاۋعا بارىپ، اتقا ءمىنىپ، قىمىز ءىشىپ، ءبىراز دەمالىپ كەلەدى. قالاعا كەلگەن سوڭ دا، مۇمكىندىگىنشە باسسەينگە جۇزۋگە بارىپ، اراسىندا ستاديوندا جۇگىرىپ تە كەلەدى. سول كەزدەردە «وسىنىڭ ءبارىن ەكەۋمىزدىڭ جەكە قاتىناسىمىزدى ساقتاۋ ءۇشىن، وعان سىزات تۇسىرمەۋ ءۇشىن جاساپ ءجۇر عوي، جانىم»، - دەپ ەلجىرەپ كەتەمىن.
وسى جازبالارىمدى وقىپ، پايدالى كەڭەس ايتاتىن ادامدار بولسا، كادەمە جاراتۋعا دايىنمىن. مۇمكىن، كاسىبي ماماندار، پسيحولوگيا سالاسىنىڭ مايتالماندارى وي قوسسا ءتىپتى قۋانار ەدىم.
ازىرگە بار قولىمنان كەلەتىنى، اللا تاعالادان «ەكەۋمىزدىڭ مۇمكىندىگىمىزدى تەڭەستىرە كور! شايتاننىڭ ازعىرۋىنان ساقتا! ءومىرىمنىڭ سوڭىنا دەيىن ادال جار بولۋعا ءناسىپ ەت» دەپ تىلەپ ءجۇرۋ عانا.
«الاش ايناسى»
